Unang walong araw ng trabaho, independence at finally, maturity (WAW)

1. Masyado akong sinanay ng UP na okey lang magmukhang basahan.

2. Dalawang tao na ang nagtanong kung may lahi akong Chinese. Mga kuya, puyat lang po 'yan. Hirap na nga makatulog bilang tao, namamahay pa.

3. Sobrang ng toxic nitong nakaraang linggo sa trabaho, tangina.

4. Mag-isa na ko sa kwarto simula bukas! Salamat naman at hindi ko na kailang kalkulahin ang mga galaw ko. Mahal ang renta kaya susulitin ko ang kwarto ko.

5. Ang sarap ilibre ng magulang sa medyo mahal na restaurant. Kahit ilang libo ang nagastos ko sa isang upuan, kere lang.

6. Ang bilis (at ang sarap) magwaldas ng pera. Buti na lang bayad pa ang renta ko sa susunod na buwan lol.

7. Minsan maniniwala ka talaga na pinagtitripan ka ng universe. 'Yung mga maliliit na bagay na hinihiling mo para sa iyong sarili - as in, yung maliliit na detalye lang sa buhay na sana aayon sa gusto mo - hindi talaga niya ibibigay.

8. Again, sobrang toxic ng nakaraang work week. Papasukin ka ba naman ng holiday (nag-OT pa!) tapos magtatrabaho kinabukasan ng 17 hours, hindi ka ba mapapagod? Mga 'te pangalawang linggo pa lang ho namin sa trabaho.

9. Kaya ko pala na walang internet.

10. Ang tanga ng HR namin.

11. Mari-realize mo kung gaano ka ka-privileged bilang isang college graduate, more so bilang graduate mula sa UP Diliman paglabas mo ng campus. Oo, hindi sapat 'yon para makagaan sa pakiramdam na hindi nasusunod ang planong karera mo, pero sapat na sapat 'yon para maging mapagpasalamat ka bilang indibidwal.

Ito na, ito na.

Sabi mo, ihuhuli mo ang pagkokonsiderang makapasok sa mga malalaking kumpanya. Sa mga pagawaan ng kung anu-ano. Kasi nga, prinsipyo. Ibig sabihin ba nito, nasa huli ka na?

Sandali, sandali.

Ano ba dapat ang pakiramdam ng unang araw sa trabaho? Ng unang pagtira sa ibang lugar na mag-isa? Paano ka makikisama? Paano mo titipirin ang pera mo? Handa na ka na ba? Bakit wala kang opinyon?

Teka, teka.

Unang trabaho mo pa lang, iho. Hindi mo alam kung anong mga posibilidad ang meron pagkatapos ng ilang buwan, o ng isang taon. Subukan mo lang, baka sakaling magustuhan mo.

Hep, hep.

Ano ba, ayan ka na naman, ang daming iniisip. Nakausap mo na sarili mo tungkol dito diba? Unang araw sa trabaho, puyat ka. Sumaglit ka naman ng idlip kahit isang oras lang.

Tulog na, tulog na.

Wala na talaga akong ibang nakikitang rason maliban sa pinaglihi kasi ako sa ampalaya. 'Yun na.

Alam niyo kids, simple lang talaga ang alamat ng Valentine's Day. Imbento lang yan ng mga malalaking kumpanya na gumagawa ng mga tsokolate, stuffed toy, greeting cards, lobo, long sleeves, dress at alahas. Isama mo pa ang mga may-ari ng mga motel at pagawaan ng condoms. Para-paraan lang 'yan ng mga gahaman na kapitalista para makagawa ng pandagdag na rason para gumastos ng ekstra ang mga tao. Tapos tayo namang mga tao, bigay na bigay sa pag-romanticize ng araw na ito. Jusme.

Buti na lang talaga Justin, naiba nang konti ang hulmahan ng utak mo. Hindi ka nila maloloko. Mwahahaha

I'm not as sad now compared to when I wrote my previous post. Waiting and worrying exhausted me too much. Overthinking might have probably aged me by two years at least.

Pero sa totoo lang, may konti pa akong natitirang hopia, haha. Try ko pang ipreserve hanggang sa huli.

I was just only able to delay posting this

Just this once, maybe you can put your head to rest and be still for a while. You are 21, essentially a big kid drowning in optimism that you could take your life somewhere fulfilling. I'm sure taking the first step of your career stresses you to your wits, especially if your desired path does not seem to present itself clearly as you would like. But a single step is a minute fraction of a bigger picture, because life, as you know it is a confusing multitude of intertwining tracks.

Just this once, maybe let go, or at least, temporarily let go of what you are hoping to happen. I know you find it hard to take in when people tell you "what's yours will be yours," because for you, destiny seems to be an unnecessary romantic idea. But stranger things have happened during the course of history, a lot of which were never predicted nor planned. So instead of destiny, believe in possibilities. Maybe taking that first opportunity will unlock your desired path, or carve a better path for you. Possibilities are endless, and more often than not, they can take you where you can never think of.

Just this once, maybe drop your defenses and accept things how they are. They say that anxiety does not come from thinking about the future, but believing that you can take control of it. But a single person is not enough to dictate a lifetime; a single body is not strong enough to steer a ship travelling through tumultuous waves caused by how perplexing life is. Perhaps this is why an old poet wrote the phrase "Carpe diem" - because really, you cannot plan tomorrow and put your trust in it.

Just this once, maybe stop at comparing your self from your colleagues who seem to be in good places. Just this once, take a hold of what is actually in front of you. Life can get pretty undesirable and what you only have is a spark that only fresh graduates possess. For now, try to keep that. I guess, fulfilling different dreams happen at their own pace, and sometimes, they get delayed too.