O diba, gamit na gamit itong blog ko

Hindi naman yata halata sa akin na sinasagad ko ang gamit ng munti kong online space habang wala pa akong ibang ganap sa buhay ano.

1. Isasantabi ko ang aking pagkasuya sa kakornihan ng pag-ibig para lang maisulat ito - mayroon sigurong malaking kakulangan sa larangan ng sining, musika, pelikula at literatura kung hindi nauso 'yang pag-ibig na 'yan. In fairness naman sa kanya.

2. Minsan naiisip ko, sana ang kinalakihan ng young adult self ko ay yung early 2000s, yung mga panahon ng Tabing Ilog at Pangako Sa' Yo, noong ang namamayani sa radyo ay NU Rock at ang pinapanood sa Myx ay mga kanta ng iba't-ibang banda. Para at least, na-skip ng young adult self ko ang pagkauso ng mga konseptong hipster, pa-art, pa-deep at iba't-iba pang klase ng mga nauusong pretentions.

3. Iniisip ko, pa'no kung nageexist nga talaga ang parallel universes, tapos sa isang parallel universe may version ko ngayon na fulfilled na bilang tao. Tapos iyang version na 'yan, iniisip niya yung unfulfilled version niya - meaning, ako, sa universe na ito. Pero hello, bakit niya iisipin 'yon diba? Fulfilled nga siya eh?? Huwait, did I just disprove the theory of the existence of parallel realities??

4. Yung sandaling mari-realize mo na yung kantang akala mo ay akma mong kantahin para sa isang tao ay mas nababagay pala para sa iba pang tao, kasi pwede niyang kantahin iyon para sa iyo. ANODAWWWW

The universe might be on to something for me. That, or I'm just an unlucky bastard

Maybe, just maybe, the universe is conspiring to tell me that, hey kid, stop looking for something else and be patient. That it will eventually grant me what I have thought about and wanted in the first place, to make up for almost a decade that felt like devoid of inspiration and actual motivation. That it is purposely letting me down for one last time to make me feel a heightened sense of gratitude when the time comes that it grants me my prize.

But then again, I might just be an unlucky fellow. I for one, never looked for signs, so why am I thinking about this now.

I'm becoming protective over my friends but I want to be liberated myself. A bit too ironic, self? Or are you being indirectly selfish? Or probably just try not to care too much?

1. Should I give up or should I just keep on chasing putangina DENR ang tagal mong sumagot pls ang dami ko nang sinayang na oras at na-miss na pagkakataon. Dali na sa'yo ko nilalaan yung privilege ng unang makakapatay sa idealismo ko bilis habang may natitira pa.

2. Uy patulong namang i-ahon ang sarili ko mula sa dagat ng kapraningan, kadramahan at katangahan ng sarili ko rin, actually.

3. Fak eto na naman yung urge na maghanap ng yosi (paano na kung nagtatrabaho na ako??)

4. Sana magaling din ako magsulat, yung pang-dyaryo levels. Sayang naman yung kaguluhan ng utak ko, o.

5. Walang halong biro, pag-so-stalk na lang sa pinoyexchange forums ng Jadine ang nagpapaligaya sa akin ngayon. Ang lala. Ang lala lala.