Hindi naman yata halata sa akin na sinasagad ko ang gamit ng munti kong online space habang wala pa akong ibang ganap sa buhay ano.
1. Isasantabi ko ang aking pagkasuya sa kakornihan ng pag-ibig para lang maisulat ito - mayroon sigurong malaking kakulangan sa larangan ng sining, musika, pelikula at literatura kung hindi nauso 'yang pag-ibig na 'yan. In fairness naman sa kanya.
2. Minsan naiisip ko, sana ang kinalakihan ng young adult self ko ay yung early 2000s, yung mga panahon ng Tabing Ilog at Pangako Sa' Yo, noong ang namamayani sa radyo ay NU Rock at ang pinapanood sa Myx ay mga kanta ng iba't-ibang banda. Para at least, na-skip ng young adult self ko ang pagkauso ng mga konseptong hipster, pa-art, pa-deep at iba't-iba pang klase ng mga nauusong pretentions.
3. Iniisip ko, pa'no kung nageexist nga talaga ang parallel universes, tapos sa isang parallel universe may version ko ngayon na fulfilled na bilang tao. Tapos iyang version na 'yan, iniisip niya yung unfulfilled version niya - meaning, ako, sa universe na ito. Pero hello, bakit niya iisipin 'yon diba? Fulfilled nga siya eh?? Huwait, did I just disprove the theory of the existence of parallel realities??
4. Yung sandaling mari-realize mo na yung kantang akala mo ay akma mong kantahin para sa isang tao ay mas nababagay pala para sa iba pang tao, kasi pwede niyang kantahin iyon para sa iyo. ANODAWWWW
No comments:
Post a Comment